Een verslag van de indrukwekkende reis naar Afghanistan

26 oktober 2015

Na veel onderzoek en research hebben we als Stichting Momentum in de zomer van 2015 besloten waar we het resterende bedrag aan ontvangen donaties aan zouden gaan besteden, deze beslissing heeft enige tijd op zich laten wachten aangezien wij uiteraard zeer zorgvuldig te werk willen gaan. Met veel moed en positieve energie mocht de voorbereiding voor de reis naar Kabul starten. Vooraf hebben we veel mensen en instanties gesproken en gezocht naar de plek waar een eenmalige hulpactie het best tot zijn recht zou komen. Dit eenmaal uitgezocht konden de vliegtickets geboekt worden. Het was een spannende tijd, via verschillende media konden we de verslechterde situatie in Afghanistan volgen. Maar met een belangrijk doel voor ogen wist Habib Kazemi dat deze reis gemaakt moest worden. 

Habib Kazemi: “Zodra je het Afghaanse luchtruim binnenvliegt kun je je ogen niet van het raam weghouden. Overal zie je tekens van de jarenlange oorlog. De bergen die je aanstaren en die getuige zijn van de vele veldslagen in het verleden en het heden.

Eenmaal in Kabul aangekomen voelde ik meteen de warme en droge lucht in mijn gezicht. Je hoeft maar één keer goed rond te kijken en je ziet overal tekens van de langdurende oorlog. Zwaar bewapende plekken in alle hoeken op het vliegveld en ook op de bergen rondom de stad Kabul.
Na de paspoortcontrole heb ik mijn koffer gepakt en ben naar buiten gegaan. Daar staan vele taxichauffeurs die je graag willen overtuigen dat ze de meest redelijke prijs hanteren. Ik wist meteen in welke taxi ik zou stappen, de chauffeur leek erg aardig en maakte het minste lawaai. Ik vroeg hem of ik in zijn taxi mocht stappen waardoor hij erg blij reageerde met “ja graag”. Wegens veiligheidsredenen maak ik nooit mijn aankomst vooraf bekend. Iemand die vanuit het buitenland komt en vooral als bekend staat namens een organisatie of stichting in Kabul, is een prooi voor de criminele bendes en ook zeker de extremistische groeperingen zoals Taliban en IS.

Onderweg naar de stad vertelde de taxichauffeur over de algemene veiligheid in het land en vooral in stad Kabul en het feit dat er nog steeds veel aanslagen plaatsvinden. Hij vertelde hoe het dagelijkse leven van de meeste mensen er ongeveer uitziet. Hoe de toestand verslechtert en de armoede meer en meer toeneemt. Hij adviseerde mij waar ik wel en niet heen moest gaan in de stad met het oog op plekken die mogelijk het doelwit van zelfmoordaanslagen zijn. Vanuit de taxi kreeg ik een goed beeld van de stad. Er stonden overal politie en legerposten en de mensen leken erg gespannen om zich heen te kijken. Iedereen weet namelijk dat ieder moment ergens kan een bom ontploffen. De dagen dat ik daar was werden er veel aanslagen gepleegd en het meest angstige moment was dat ik hoorde dat de Taliban weer richting de stad Kabul oprukte en dat zelfs het internationale vliegveld van Kabul werd bestookt.

Eenmaal aangekomen in mijn verblijfplaats, ergens buiten het stadcentrum in een arme wijk in west Kabul, ben ik toch erg ziek geworden. In verband met de enorme hitte, vieze lucht en in combinatie met onhygiënisch voedsel moest ik zelfs een nacht in het ziekenhuis doorbrengen. Na een aantal medische behandelingen ging het beter met mij en kon ik eindelijk beginnen waarvoor ik was gekomen.

Voor aanvang van deze reis hebben we uitvoerig onderzoek gedaan naar goede bestemmingen voor het geld van de Stichting maar ik wilde graag met mijn eigen ogen zien of de plekken die we hadden uitgezocht ook daadwerkelijk de juiste plekken waren. Helaas was de situatie nog schrijnender dan dat ik al had verwacht. Uiteraard is armoede een wereldwijd probleem maar hier in Kabul heb ik situaties aangetroffen die me altijd zullen bijblijven.

Na twee dagen bezoeken te hebben gebracht aan diverse locaties en instellingen en na aanvullend overleg met de overige bestuursleden van Stichting Momentum heb ik het bedrag ondermeer aan de volgende doelen besteed:

1. Voedsel voor een weeshuis voor een jaar;

  • 4000kg. Bloem/Meel
  • 1000kg. Olijfolie (in vaten van 16kg.)
  • 1000kg. Bruine bonen
  • 500kg. Suiker
  • 100kg. Thee
  • kleding voor 40 kinderen

2. Aan de leerlingen van enkele scholen in de arme wijken van Kabul in totaal 4000 schriften en 4000 pennen uitgedeeld

3. Een draagbare speaker met microfoon voor een middelbare school. 

4. Nieuwe kleding en schoenen gekocht voor arme leerlingen van beide scholen

5. Kleine contante bedragen uitgedeeld aan de armen en vooral alleenstaande vrouwen met kinderen. 

6. Warm eten gebracht naar vele armen gezinnen in diverse wijken.

7. Daarnaast financiële hulp aangeboden aan diverse individuele gevallen varierend van aanschaf van medicijnen tot het aflossen van achterstallig huishuur. 

Dit is slechts een kleine greep want naast deze projecten hebben we als Stichting Momentum een bijdrage geleverd aan een aantal persoonlijke ervaringen waarvan ik het verhaal graag met jullie wil delen. Via via werd ik op de hoogte gebracht van een zieke man die in zware omstandigheden verkeerde. De helft van zijn lichaam was helemaal verlamd, veroorzaakt door een ongeluk een aantal dagen daarvoor. Om de ziekenhuiskosten te kunnen betalen moest hij een lening aangaan met een verre bekende van hem. Hij had gehoopt dat hij na de operatie weer gezond zou zijn en dat hij weer zou kunnen werken om zijn schuld terug te betalen. Maar helaas raakte hij, zoals eerder vermeld, half verlamd. De schuldeiser was een oude bekende van 54 jaar die zijn geld per direct terug wilde en zijn geduld opraakte. Maar omdat hij het geld niet terug kon betalen, zijn ze overeengekomen dat de schuldeiser zijn dochter van 16 jaar mocht hebben in ruil voor zijn schuld. Toen ik dit hoorde, wilde ik het verhaal graag zelf horen en ze ontmoeten. Het was zeer emotioneel en het meisje zag er  ongelukkig uit. Toen ik haar sprak brak ze en begon spontaan en non-stop te huilen. Het ging zo hard door mijn hart dat ik besloot om haar namens de Stichting te helpen. Ik heb meteen contact gezocht met de schuldeiser en heb uitgelegd dat ik het geldbedrag van omgerekend 500€ wilde betalen. Uiteraard was deze man daar niet blij mee, maar ben ik ontzettend blij dat we dit meisje van een ware hel hebben kunnen redden.

Overigens is deze manier van uithuwelijking nog erg normaal. Overigens niet alleen in Afghanistan maar ook in omringende landen. Een ander bijzonder emotioneel moment voor mij was het volgende; ik ging naar een schoenenwinkel om schoenen voor arme kinderen te kopen. Toen ik met de winkeleigenaar aan het praten was, kwam ik een moeder met twee kinderen van 4 jaar en 6 jaar oud tegen. De moeder zocht naar de allergoedkoopste schoenen die er waren. Het jongentje van 4 mocht een paar schoenen passen en het andere jongetje was erg blij omdat hij dacht dat hij ook een nieuw paar schoenen zou krijgen. Maar het antwoord van zijn moeder was niet positief. Deze keer zou ze alleen schoenen voor zijn broertje kopen. Het jongetje keek met tranen in zijn ogen naar zijn kapotte schoenen. Ik kon dit niet meer aanzien, helemaal omdat ik weet dat onze kinderen altijd goeie en nieuwe schoenen dragen. Ik vroeg aan de winkelier of hij aan de beide kinderen een paar goeie schoenen zou willen geven. De moeder wist niet wat haar overkwam en de blijdschap die je in de ogen van de kinderen zag is voor mij onbetaalbaar. Dit is slechts een kleine greep uit de vele ervaringen die ik tijdens deze bijzondere reis heb opgedaan.

Wederom ben ik dankbaar voor de welvaart en de democratie die we hier in Nederland hebben. Ik ben blij dat mijn kinderen kunnen opgroeien en kunnen studeren en al hun dromen kunnen waarmaken. Maar ik ben ook blij dat wij als Stichting Momentum via deze weg een bijdrage hebben kunnen leveren aan het land en aan de mensen waar ik ooit mijn eerste teug lucht hebt ingeademd. Helaas was dit voorlopig het laatste project voor de stichting. De (persoonlijke) risico’s voor een kleine organisatie als Stichting Momentum zijn eenvoudigweg te groot in een gevaarlijk en corrupt land als Afghanistan. Maar gelukkig hebben we wel degelijk een (weliswaar klein) verschil kunnen maken en een grote groep vrouwen en hun kinderen een kans op een betere toekomst kunnen bieden. Wellicht dat we in de toekomst, met uw steun, weer nieuwe projecten kunnen opzetten.

Namens Stichting Momentum
Habib Kazemi